του salata TV

Από το spinanelcuore

Χτες το βράδυ, μπροστά σε μια τράπεζα που καιγόταν με μια απόκοσμη μπλε φλόγα, στεκόταν ένας ηλικιωμένος με τη σημαία στον ώμο και τον έβγαζε φωτογραφίες ο στενότερός του συγγενής. Ίσως να την αναρτήσει πάνω από την τηλεόρασή του, σε φτηνή κορνίζα, με λεζάντα γραμμένη στο χέρι: καιρός να δούμε τις τράπεζες καμένες. Χωρίς να το ξέρει ο κύριος αυτός, υπέγραφε τη διαθήκη θανάτου μιας εικονικής χώρας. Ο κύριος αυτός, που δεν πρόλαβε να ζήσει εθνικά μεγαλεία για να λέει στα εγγόνια του, θα διατηρήσει αυτό το ενθύμιο για να το βλέπουν τα παιδιά του και να λένε: ε, ρε ο παππούς παληκάρι. Τέτοιους λεονταρισμούς μας δίδαξε το θέαμα να εκτιμούμε.

Συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε τα γεγονότα με βάση τις αυστηρές μας πολιτικές και ηθικές αρχές. Να χωρίζουμε την ήρα από το στάρι: αυτός είναι καλός, αυτός είναι ρουφιάνος. Αυτό είναι σωστό, αυτό είναι άσχημο. Ο δρόμος μας μαθαίνει πως τα πράγματα δεν είναι απολύτως έτσι, πως τα γεγονότα και οι άνθρωποι είναι γεμάτοι αντιφάσεις, πως οι καταστάσεις μπορούν να κριθούν και έτσι και αλλιώς.

Συνηθίζουμε να οραματιζόμαστε το διάλογο, τη συλλογική λήψη αποφάσεων, το κίνημα και την αταξική κοινωνία σαν ένα κόσμο ηθικό, όμορφο, αγγελικά πλασμένο. Ακόμα και κείνοι που δεν είναι πολιτικοποιημένοι, έχουν στο νου τους μια ιδεάπολη, ένα ιδανικό τρόπο ύπαρξης όπου όλες οι εντάσεις εξομαλύνονται, όλες οι αντιφάσεις λύνονται, όλοι είναι ευτυχισμένοι.

Στην πραγματικότητα όμως η βία είναι βασικό συστατικό της πολιτικής, της καθημερινής ζωής. Η βία είναι βασικό συστατικό και της συλλογικής λήψης αποφάσεων. Ο κόσμος προτιμά την τηλεόραση και το θέαμα γιατί εκεί βρίσκει την ολοκλήρωση αυτής της επιθυμίας, να είναι όλα καλά, να βγάζουν όλα νόημα, να είναι όλα ζυγισμένα. Να κρατάμε τη βία μέσα στο σπίτι, που όλα έχουν τη θέση τους, όμορφα ταχτοποιημένα από την πατριαρχία, όλοι στις θέσεις τους για το δράμα. Να εξορκίζουμε τη βία κάπου αλλού, εκεί που δε φαίνεται, στα γκέτο των μεταναστών, στα σύνορα, στις παραγκουπόλεις του τρίτου κόσμου. Φωνάζουμε και οδυρόμαστε όποτε η βία αυτή εισβάλλει στη ζωή μας, απρόσμενα, με το έτσι θέλω. Δε φωνάζουμε γιατί δεχτήκαμε βία, φωνάζουμε γιατί δεν είναι τα πράγματα στη θέση τους, ο καλός δε νικά στο τέλος, δεν εμφανίζεται το ιππικό να σώσει την κατάσταση. Στο δρόμο τα πράματα μπερδεύουν, πρέπει να δράσεις για να αλλάξει κάτι, πρέπει να ενώσεις τη φωνή σου με άλλους, να βρεις τρόπο να αρχίσεις ή να σταματήσεις ένα γεγονός. Η δημοκρατία είναι βρώμικο πράμα, πρέπει να λερώσεις τα χέρια σου, δεν είναι κουστουμάκια και εσπρέσο και κλανιές στα έδρανα της βουλής.

Α, τι κρίμα που κάηκε ένα ιστορικό κτήριο της Αθήνας. Ρωτήστε, αυτούς που λυπούνται, ξέρουν που είναι το Αττικόν; ποιά ήταν η τελευταία φορά που πήγανε; είχανε πραγματικά οχτώ και εννιά ευρώ να σκάνε για να βλέπουν την τελευταία παραγωγή του κώλου στο “ομορφότερο σινεμά της Ευρώπης”; Δε λυπάμαι κανένα κτήριο, λυπάμαι τους ανθρώπους με τις χαραμισμένες τους ζωές και τα σφιγμένα δόντια. Αφού, ας το πάρουμε απόφαση, το Αττικόν δεν είχε τίποτα να μας διδάξει παρά το θάνατο, ας πεθάνει και αυτό μαζί με όλα τα μουσεία θανάτου.

Δείτε όμως και πόσα ιστορικά μνημεία αποκτήσαμε: το μαρμαροστρωμένο οδόστρωμα της σταδίου, στο ύψος της Κοραή, τα σχεδόν ισοπεδωμένα κράσπεδα της πανεπιστημίου, είναι τα νέα μνημεία. Ποιός θα περάσει από κει και δε θα νιώσει ανατριχίλα, μετά τις πολύωρες μάχες, στις οποίες χιλιάδες κόσμου κράτησε με το σώμα τις επιθέσεις μιας μίσθαρνης φασιστικής συμμορίας που βασικά ξεκαβλώνει πάνω σε όποιον λάχει, και η οποία έτρεχε πανικόβλητη όταν της τέλειωσαν τα χημικά; Ποιά ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ανατριχίλα στο Αττικόν; όταν είχε αφήσει κάποιος άξεστος ανοιχτή την πόρτα και έμπασε ρεύμα;

Είμαι βέβαιος πως ακόμα και κείνοι που ζορίστηκαν από τις καταστροφές και τα επεισόδια, ακόμα και κείνοι που στενεύτηκαν, αγκομάχησαν, ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με την αδυναμία τους, τις αντιφάσεις τους, τις αναστολές και τα συμπλέγματά τους, όλοι εκείνοι, θα ξαναβρεθούν στο δρόμο, λίγο αλλαγμένοι την επόμενη φορά. Αλλά θα ξαναβρεθούν. Γιατί πήραν για άλλη μια φορά αυτή τη γεύση της περιπέτειας, την ιδέα πως όλα παίζονται, αυτής την αίσθηση της βαθιάς συγκίνησης που σε ηλεκτρίζει όταν κάποιο χέρι σε τραβάει μέσα στο χαμό για να σε σώσει, το ρίγος που σε διαπερνά όταν ενώνεις τη φωνή σου με χιλιάδες άλλες ανθρώπινες φωνές.

Ανηφορίζοντας το έρημο πια κέντρο πέρασα από ένα σημείο που κοιμούνται αρκετοί άστεγοι (εκεί κοντά στο “στολίδι της Αθήνας”). Ένας από αυτούς είχε ξυπνήσει και περιεργαζόταν με απορία μια τρέντυ φόρμα που είχε ακόμα πάνω το ταμπελάκι από το κατάστημα: του την είχαν αφήσει πιτσιρικάδες που λεηλάτησαν τα καταστήματα στην Ερμού. Αναρωτιόταν αν θα μπορούσε να τη φορέσει και πως. Αξία χρήσης το λένε αυτό.

Κάθεστε και μετράτε τα μηδενικά από τις ζημιές των πολυεθνικών για να μετράτε τη φτώχεια σας. Μετρήστε όμως κάτι άλλο: Πόσα ζευγάρια έκαναν έρωτα χτες βράδυ μετά από πολύ καιρό, ζέχνοντας δακρυγόνο, πόσες φιλίες ξαναδέθηκαν, πόσοι άνθρωποι βρέθηκαν που είχαν να μιλήσουν χρόνια, πόσα βλέμματα πόθου ανταλλάχτηκαν μέσα από γυαλιά του σκι, πάνω από αντιασφυξιογόνες μάσκες; πόσοι άνθρωποι άφησαν να κυλήσει ένα δάκρυ που δεν ήταν από τα χημικά, αλλά από ένα κρυφό πόνο που μόνο χτες βράδυ κατάφερε να βρει μια διέξοδο; Αυτόν τον πλούτο που μαράζωνε πλάι μας τόσον καιρό, αυτόν τον άγριο πλούτο τον πήρατε άραγε μυρωδιά χτες βράδυ; Και το νιώσατε άραγε πως κάποια μέρα θα είναι δικός μας και πάλι;

Εισαγωγή του Βασίλη Ραφαηλίδη από το  βιβλίο ¨ΜΑΤ οι κρανοφόροι” του Χρήστου Μπρατάκου(πρώην ματατζή)

Ησυχία τάξη και ασφάλεια. Τρεις μαγικές λέξεις που όταν τις προφέρεις φωναχτά λειτουργούν περίπου σαν το “άμπρα κατάμπρα” της “Καμπάλα”.Επειδή όμως κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να τις προφέρει αρκούντως δυνατά τόσο που ο λόγος να γίνει πράξη ως δια μαγείας ,ο κόσμος μας συνεχίζει να είναι ανήσυχος ,άτακτος και ανασφαλής,πράγμα που ως γνωστόν κάνει πάρα πολύ κακό στην υγεία των φιλήσυχων πολιτών,που απεχθάνονται την αταξία και την ανασφάλεια. Και γι αυτό ,οι φιλήσυχοι πολίτες ,πλην των βαρβιτουρικών που εξασφαλίζουν “εσωτερική ηρεμία”,εφεύραν και την αστυνομία που εξασφαλίζει “εξωτερική ηρεμία”. Κατά κάποιον τρόπο η αστυνομία είναι φάρμακο δραστικό και αποτελεσματικό που όμως,όπως όλα τα δρασταία φάρμακα,άλλους ωφελεί κι άλλους βλάπτει,περισσότερο ή λιγότερο, ανάλογα με την ταξική τους τοποθέτηση.

Σύμφωνα με τα παραπάνω κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί πως η αστυνομία είναι ένα “κακόν καθ ημάς,κακόν καθεαυτόν”,όπως θα έλεγε και ο πονηρός γερο-Καντ ,που σαν νομοταγής πολίτης ενός βάναυσου κράτους είχε μια κρυφή αγάπη για την αστυνομία ,που θα κληρονομήσει και ο Χέγκελ ,αλλά για λόγους πολύ διαφορετικούς:Την θεωρούσε αναγκαία για την δια της εξουσίας κοσμικοποίηση του Παγκόσμιου Πνεύματος ,που είναι δύσκολο να σταθεί χωρίς την αποτελεσματική επέμβαση του βούρδουλα. Να λοιπόν που η αστυνομία είναι ταγμένη ,πράγματι,στην υπηρεσία του πνεύματος!

Αλλά αυτά τα ωραία συμβαίνουν μόνο στο επίπεδο της υψηλής φιλοσοφίας. Στο επίπεδο της ταπεινής πραγματικότητας η αστυνομία εντέλλεται να κατευνάσει τα πνεύματα με τον δικό της τρόπο-οπότε και πάλι μπαίνει στην υπηρεσία του πνεύματος!!-κάθε φορά που αυτά ανάψουν από μια οποιαδήποτε αιτία,που συνήθως είναι υπέρ το δέον πεζή!Κατά κανόνα το “κινούν αίτιον”

της αταξίας είναι η πείνα ή το φάσμα της πείνας ή ο αγώνας για την εξάλειψη της πείνας.

Αν η αστυνομία νοούμενη ως σώμα ενιαίο και αδιαίρετο,είναι επιφορτισμένη με τον “κατευνασμό των πνευμάτων”,που δυστυχώς κατοικούν πάντα σε ενιαία και αδιαίρετα και εξαιρετικά ευαίσθητα στον πόνο που προκαλεί το γκλομπ σώματα,η “ειδική αστυνομία” είναι επιφορτισμένη με ειδικές κατευναστικές αποστολές. Υπάρχουν πολλών κατηγοριών ειδικές αστυνομίες,ακόμα και επιστημονικές(για φαντάσου!!).Όμως η πιο ειδική απ όλες τις ειδικές αστυνομίες είναι αυτή που φέρει τον τίτλο “Μονάδες Αποκαταστάσεως Τάξεως,γνωστή κυρίως με τη συντομογραφία ΜΑΤ,που ηχητικά παραπέμπει στον γνωστό όρο που καθορίζει το φινάλε μια παρτίδας σκακιού. Δεν πρόκειται ,ακριβώς ,για λογοπαίγνιο. Γιατί τα ΜΑΤ είναι επιφορτισμένα με τον δύσκολο ρόλο του “γκραν φινάλε” σε μια ευρύτερη αστυνομική επιχείρηση,που μπορεί να αρχίσει με μια ευγενική σύσταση του εισαγγελέα με τη ντουντούκα προς τους “ανήσυχους” και να καταλήξει ακόμα και σε έναν ή περισσότερους φόνους “ανήσυχων”,που επιτέλους ησυχάζουν για τα καλά. Τουλάχιστον αυτοί είναι βέβαιο πως “δε θα το ξανακάνουν”.Δυστυχώς όμως οι επιζώντες το ξανακάνουν,κι αυτό σημαίνει πως ο ρόλος των ΜΑΤ είναι διαρκής και πάντα χρήσιμος. Τοσο χρήσιμος που είναι να απορεί κανείς γιατί αυτές οι περίφημες Μονάδες εμφανίστηκαν στην ιστορία πάρα πολύ αργά ,μόλις το 1968,ύστερα από τον “γαλλικό Μάη” και ως συνέπεια του “γαλλικού Μάη”.

Όμως η απάντηση στην παραπάνω αφελή ιστορική απορία είναι μάλλον εύκολη:Τα ΜΑΤ είναι στην πραγματικότητα οι “αντικομάντος των πόλεων” και εμφανίστηκαν σαν το “νόμιμο”αντίδοτο στους παράνομους “κομάντος των πόλεων”.Τα ΜΑΤ είναι για την αστυνομία ότι και τα ΛΟΚ για το στρατό. Ευέλικτες μονάδες κρούσεως που περιφρουρούν τους κλασικούς κανόνες της μάχης,τους καθορισμένους μια για πάντα από τον φον Κλαούζεβιτς.

Μ’ άλλα λόγια ,τα ΜΑΤ πατάσσουν την αταξία δια της αταξίας,κι από αυτή την άποψή δρουν σαν ομοιοπαθητικό φάρμακο. Κι όπως η παραμικρή παρέκκλιση απ την καθορισμένη δοσολογία στο ομοιοπαθητικό φάρμακο έχει τραγικές συνέπειες για τον άρρωστο ,έτσι και η παραμικρή παρέκκλιση απ την προδιατεταγμένη βια των ΜΑΤ έχει τραγικές συνέπειες για την αποκατάσταση της τάξης,που είναι πάντα το ζητούμενο απ την αστυνομία. Γιατί η βια κλιμακώνεται εύκολα και ο δέρων μπορεί εύκολα να μεταβληθεί σε δερόμενο. Αυτό σημαίνει πως οι άνδρες των ΜΑΤ πρέπει να εκπαιδευτούν όχι μόνο στο να δέρνουν αλλά και στο να δέρνονται,και αυτό δυσχεραίνει τη στρατολόγηση σε τούτη την εξόχως σαδομαζοχιστική δύναμη.

Βλέπουμε λοιπόν πως το ενδιαφέρον στη μελέτη της δράσης ενός άνδρα των ΜΑΤ είναι πολλαπλό:Κοινωνικό,πολιτικό,ηθικό,ψυχολογικό ,ακόμα και ιστορικό. Η στολή του άνδρα των ΜΑΤ σε ώρα μάχης παραπέμπει απ ευθείας στην αρχαιότητα,τότε που οι μάχες δίνονταν σώμα με σώμα όπως ακριβώς θα γίνεται στο μεταπυρηνικό μέλλον για να κλείσει έτσι ο ιστορικός κύκλος και οι καινούριοι κρανοφόροι να συναντήσουν τους προγόνους τους ,που τους ξέρουμε μόνο απ τις παραστάσεις στα αγγεία. Επιτέλους σήμερα ,χάρη στα ΜΑΤ ,έχουμε μια σαφέστατη ιδέα του τι σημαίνει μάχη σώμα με σώμα ,και συνεπώς μπορούμε να εκτιμήσουμε καλύτερα,μέσα από μια σύγχρονη αναπαράσταση,το τι ακριβώς έγινε,ας πούμε ,στη μάχη των Θερμοπυλών. Λοιπόν ,”οι τριακόσιοι του Λεωνίδα μας κοιτούν,κι όλοι μας χειροκροτούν”,όπως λέει και το γνωστόν εθνικοπατριωτικόν ασμάτιον,που ο σύνθετης το συνέθεσε πριν από τη σύνθεση των ΜΑΤ,αλλά που θα μπορούσε θαυμάσια να γίνει ο ύμνος των ΜΑΤ.

Εμείς οι απ έξω γνωρίζουμε τα ΜΑΤ μόνο απ έξω. Όταν ερχόμασταν αντιμέτωποι με τους κρανοφόρους αδιαφορούσαμε πλήρως για το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από το προστατευτικό από την οργή του λαού κράνος. Ο άνδρας των ΜΑΤ δεν ήταν ακριβώς άνδρας ,αλλά ένα γρανάζι σε μια απρόσωπη μηχανή που την βλέπαμε να λειτουργεί σ όλο της το φριχτό μεγαλείο.

Εγώ τουλάχιστον σκεφτόμουν πολύ σοβαρά πως το κρυμμένο πίσω από τη μάσκα κτήνος δεν είναι παρά ένα σχεδόν κυριολεκτικά κτήνος που είχε κρυμμένη την ουρά του ίσα για να μας παραπλανήσει και να το νομίζουμε άνθρωπο.

Μέχρι που έπεσε στα χέρια μου το χειρόγραφο ενός αυτοβιογραφικού κειμένου που το έγραψε ένας πρώην άνδρας των ΜΑΤ ,ο Χρήστος Μπρατάκος. Η πρώτη μου έκπληξη ήταν η διαπίστωση πως κάποιο από αυτά τα κτήνη γνωρίζει όχι μόνο ανάγνωση-αυτή μάλλον είναι εύκολη δουλειά,εύκολη ακόμα και για αστυνομικό-αλλά και γραφή που είναι δύσκολη δουλειά και εντελώς άχρηστη για έναν αστυνομικό που το μόνο χρήσιμο πράγμα που θα είχε να γράψει με το αλφάβητο που έμαθε στο δημοτικό θα ήταν ενδεχομένως “τα στοιχεία μας”.Να λοιπόν ένας πρώην αστυνομικός που εκτός από ανάγνωση γνωρίζει παραδόξως και γραφή.(Ξέρετε γιατί οι αστυνομικοί παν δυό δυό:Διότι ,λέει το ανέκδοτο ,ο ένας ξέρει ανάγνωση και ο άλλος γραφή. Είναι δύσκολο για έναν αστυνομικό να τα κάνει και τα δυο μαζί.)

Η δεύτερη έκπληξη που μου προκάλεσε το χειρόγραφό του Μπρατάκου ήταν η διαπίστωση πως οι άνδρες των ΜΑΤ είναι,απλούστατα,σκληρά,σκληρότατα εργαζόμενοι άνθρωποι που δεν μπόρεσαν να βρουν μια πιο άνετη δουλειά. Είναι τόσο εύκολο να γίνεις “κυνηγός κεφαλιών” όταν πεινάς ή όταν σε κυνηγάει εκείνο το καταραμένο φάσμα της πείνας.

Μ’ άλλα λόγια ,οι άνδρες των ΜΑΤ είναι το ίδιο διωκόμενοι μ’ αυτούς που διατάσσονται να διώξουν για το μεροκάματο,ως καλοί μισθοφόροι. Ξαφνικά συνέλαβα τον εαυτό μου να “συμπαθεί” τους διώκτες μου μιας ολόκληρης ζωής.(Η πρώτη μου μνήμη σαν ανθρώπου είναι μια ερεύνα της αστυνομίας στο πατρικό σπίτι,Έψαχναν για κομμουνιστικά βιβλία. Υπήρχαν σωρός,αλλά στο τέλος πήραν την εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού γιατί είχε κόκκινα εξώφυλλα!!.Τις λεπτομέρειες τούτης της πρώτης μου μνήμης μου τις είπε ο πατέρας μου πολλά χρόνια αργότερα.)

Ο αντίπαλος ,λοιπόν ,είναι και αυτός δυστυχής. Μόνο που δεν έχει συνείδηση της απεραντοσύνης της δυστυχίας του να είσαι θύμα που πιστεύει στο ρόλο του θύτη,και δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομερό απ τον σκλάβο που περνιέται για αφέντης,λέει ο Νίτσε. Πως λοιπόν κατάφεραν να πείσουν τούτα τα παιδιά με την απέραντη ανασφάλεια πως είναι άνθρωποι ισχυροί και δυνατοί;Δίνοντας τους το δικαίωμα να εξουσιάζουν τους άοπλους και καλύπτοντας τούτη τη δύναμη με νόμους που δεν προστατεύουν παρά μόνο τα αφεντικά όλων μας. Ο σκλάβος του αφέντη νιώθει αφέντης απ τη στιγμή που θα αδράξει ένα όπλο ή ένα γκλομπ,και θα του πουν πως μ αυτά μπορεί να γίνει “άρχων του πεζοδρομίου”.

Ο Μρατάκος είναι ένας τέτοιος αυτοκαθαιρεμένος πρώην “άρχων του πεζοδρομίου”που κάποτε κατάλαβε την απάτη και “ανένηψε”.Για να μας δώσει τούτη την πάρα πολύ ενδιαφέρουσα μαρτυρία της περιπέτειας του. Την οποία κάπου-κάπου επιχειρεί να την λογοτεχνικοποιήσει. Όμως η αξία αυτού του βιβλίου δεν βρίσκεται στις όποιες λογοτεχνικές προθέσεις .Βρίσκεται στη σπανιότητα μιας εξαιρετικά χρήσιμης μαρτυρίας.

Όταν ο κοιλαράς πατριώτης ρεύονταν, οι νταβατζήδες κρύβονταν και σείονταν από τα ωστικά κύματα ολόκληρο το χασαποσφαγείο. Ο σημερινός πατριώτης δεν ρεύεται και δεν κλάνει. Έχει σοβαρό ευρωπαϊκό προφίλ,βρίσκεται σε φόρμα μετά τις ατελείωτες μάχες χαμογέλων και  ιδεολογικών μπουγέλων, στα συνέδρια της κυριλέ γραβάτας(έτσι ονομάζεται  επίσημα η σκληρή πατριωτική ζωή και οι θυσίες για το καλό του τόπου στα όρια του ασκιτισμού). Φοράει κλασικά γυαλιά για να προβάλλεται η μόρφωση και να ξεχειλίζει η αστική του νομιμοφροσύνη ώστε να λιώνουν από συγκίνηση οι νοικοκυραίοι της αντιπαροχής. Βάζω στοίχημα πως η γραμματέας του υπενθυμίζει με ασυνήθιστη επιμονή, το μηνιαίο ραντεβού με τον μπαρμπέρη μέρες πριν. Ο κίνδυνος μήπως ξεχαστεί ο ηγέτης και το μαλλί μεγαλώσει πάνω από το επιτρεπτό όριο,θεωρείται καταστροφική παρέκκλιση από το πολιτικά ορθό. Σίγουρα θα φοράει και μαύρες κάλτσες μέχρι το γόνατο ασορτί με χειροποίητα παπούτσια βατραχοπέδιλα που δίνουν μπόλικους πόντους σοβαρότητας και σιγουριάς. Ο νόμος 4000 γράφουν οι ιδεολογικοί κόρακες της φασίζουσας δεξιάς, είναι πολύ κοντά. Έτσι θέλουν να πιστεύουν. Η εθνική ομοιομορφία όπως φωνάζουν ,δεν επιτρέπει επικίνδυνες ενδυματολογικές αποκλίσεις και περίεργες σκέψεις που βάζουν σε τροχιά αμφισβήτησης τους υπολοίπους. Γι’ αυτό ο ηγέτης θα φροντίσει να βγάλει τις κουκούλες από τους αλήτες που χαλάνε την ησυχία της ένομης τάξης. Μια ξεσυγυρισμένη εθνοκάθαρση χρειάζεται να ξεριζώσει τα θολά αντεθνικά παράσιτα από τον έδοξο τούτο τόπο.

Αρκετά τόσα χρόνια, με την light δεξιά του εθνάρχη που πέρασε πρώτα μια βόλτα από το μουσείο του Λούβρου για να καλύψει τα βρωμερά χνώτα της μεταπολεμικής απολυταρχίας με καλούς τρόπους απ’ ευθείας από τα σαλόνια της Ευρώπης. Τα κομματικά μαντριά της νέας φασιστοκρατίας έχουν κάνει σαφέστατες τις προθέσεις τους εδώ και δυο χρόνια. Ταλαντούχοι σύμβουλοι που ερίζουν έναν μελλοντικό παχυλό μισθό, βρίσκονται από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του ηγέτη και το κυριότερο ,φοράνε παντελόνια. Η χιλιοπαιγμένη κασέτα ξαναηχογραφήθηκε και πουλήθηκε σαν ένας ιδιαίτερα επίπονος και θερμιδοφάγος αντιμνημονιακός αγώνας , παράταιρος μόνο στους τυχόν υποψιασμένους. Περίεργο ,για ένα κόμμα που η ιδεολογία του ήταν ανέκαθεν η ψυχή και το σώμα του κράτους,ή με άλλα λόγια της αστικής τάξης,να βγάζει τη γλώσσα στις εντολές των αρπακτικών και να το παίζει άσωτος υιός. Ύστερα ήρθαν τα ψευτοδιλήμματα και ο διαφημισμένος με πηχυαίους τίτλους στις εφημερίδες αναντικατάστατος λόγος, ως  υποκατάστατο της υπογραφής .Μετά τα απανωτά αντιστασιακά ψηφίσματα στη βουλή  ,έφτασε  η ώρα να περισωθεί ότι χάθηκε από το ολοφάνερο στραπάτσο που υπέστει, εξ αίτιας της τρικλοποδιάς από τον όχι και τόσο ανόητο άσπονδο εχθρό του ,με την απειλή του δημοψηφίσματος. Τα ξυπόλητα και πεινασμένα σήμερα ,αλλά πάντα περήφανα δεξιά πρόβατα,ονειρεύονταν επί δυο χρόνια τον σπουδαίο ηγέτη που θα αποκεφάλιζε όσους ανθέλληνες ορέγονταν την εθνική κυριαρχία, συνεχίζοντας το γενεαλογικό δέντρο των δοξασμένων δεξιών απατεώνων,αλλά έφαγαν στα μούτρα το μνημόνιο νούμερο δυο. Λιγουρεύονταν την επιστροφή στην εποχή που τους πετούσαν τα κόκαλα με τη μορφή πιστωτικής κάρτας,αλλά λούστηκαν με νέους φόρους και μισθούς πείνας. Έσφιξαν το χέρι του στην αγορά ,γεμάτοι χαμόγελα ελπίδας για το περίφημο πλάνο εξουσίας και ο ηγέτης δεν τους άφησε παραπονεμένους. Δυστυχώς τα προεκλογικά πλάνα εξουσίας αρχίζουν και τελειώνουν στα ακριβά λόμπι των ξενοδοχείων και τα ευρωπαϊκά σαλόνια,όπου η πρόσβαση είναι αυστηρώς απαγορευμένη για τους χαμογελαστούς ηλίθιους της αγοράς. Τους ξέσκισε στην εθνική υπερηφάνεια ,τους μπούκωσε με πατρίδες και δεξιά δόγματα και στο τέλος τους έκλεψε ακόμα και τα σώβρακα.

Το πολυσέλιδο δραματικό μυθιστόρημα  ξεκίνησε θριαμβευτικά με τις κυρίαρχες ΑΟΖ  φίσκα στους κερδοφόρους για το έθνος υδρογονάνθρακες , τελείωσε άδοξα στις ΕΟΖ της πείνας και της εκμετάλλευσης ,χωρίς καμιά έκπληξη ,παρά μόνο άνθρακες. Το μεγάλο δυστύχημα σε κάθε σύγχρονο κράτος είναι πως μαζί με τα πρόβατα ο μπαλτάς σφάζει και όλους τους υπολοίπους κάθε φορά που στήνεται η κάλπικη κάλπη της αστικής ολιγαρχίας. Είναι πλέον όλα τα χαρτιά ανοιχτά πάνω στο τραπέζι ,αλλά τα δεξιά πρόβατα συνεχίζουν ακάθεκτα το βέλασμα αδυνατώντας να δουν την μελλοντική τους σφαγή. Τυφλωμένα από τις απραγματοποίητες υποσχέσεις  ,συνωστίζονται σε δικτυακούς τάφους δημοκρατικής λογοκρισίας,απόλυτα καθοδηγούμενης  και βρώμικης ψηφοθηρίας. Ιδεολογικά ντουβάρια και κομματικά συρματοπλέγματα, βοηθούν τους σύγχρονους επικοινωνιακούς Μένγκελε να ολοκληρώσουν απερίσπαστοι το καθήκον της εγκεφαλικής στείρωσης . Σαν να μη έφτάνε αυτό, τα ίδια τα πρόβατα φροντίζουν να κάνουν τον βιασμό τους δυσάρεστο θέαμα για τους εξωτερικούς παρατηρητές.Ξερνάνε τετράστιχα που γυριζουν το ρολόι της εξέλιξης αιώνες πίσω  .Κοινοί φασίστες  φοράνε τον  δημοκρατικό μανδύα του εκσυγχρονισμού ,επιζητούν το αίμα του ιδεολογικού αντιπάλου,δηλητηριάζουν τη λογική με  ρατσιστικούς εμετούς και στέιρα επειχειρήματα.Δυστυχισμένα κενοτάφεια που δεν κάνουν καμία άλλη δουλειά από το να λασπολογούν ,να φανατίζουν και να παραχαράσουν.Αγωνιστές αραχτοί σε πενταθέσιους καναπέδες επιτίθονται κατά της διαφορετικότητας υπό τις  οδηγίες ανωτάτων στελεχών ,για να αναζωογονήσουν μια ξεθωριασμένη  ζωή χτισμένη από  δεκάδες στερεότυπα.

Η ελεύθερη αγορά μπλέκει με τον φασισμό και την λαϊκίστικη δημαγωγία αγγίζοντας τον σεκταρισμό.Η προσωπολατρία για τον τσαρλατάνο που μοιράζει υποσχέσεις για να τις αναιρέσει και να τις ξαναναιρέσει,είναι ταυτόχρονα και το τελευταίο χαρτί της νέας φασιστοκρατίας να ξαναρπάξει την εξουσία .Όμως μετά την δωδέκατη μέρα του Φλεβάρη, η κοινωνία δεν είναι η ίδια. Ύστερα από την εξέγερση της Κυριακής ενεργοποιήθηκαν επιτέλους εκείνες οι δυνάμεις της, που αιώνες τώρα κινούν την ιστορία και αλλάζουν τα δεδομένα .Σαν ένα ανενεργό ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί , προκαλεί συνεχόμενες σεισμικές δονήσεις ανησυχίας στους κάθε λογής καταπιεστές.Τα σκυλιά της εξουσίας δεν είναι οι   ανίκητοι εξολοθρευτές βγαλμένοι από μια χολιγουντιανή ταινία. Ο εξεγερμένος κόσμος  είδε με τα μάτια του την πραγματικότητα, μέτρησε τις δυνάμεις του και αναμετρήθηκε στα ίσια με το καθεστώς ,διέδωσε την εμπειρία στους απόντες και το κυριότερο σταμάτησε να γκρινιάζει και να απαισιοδοξεί Η εξουσιαστική προπαγάνδα αποκρυπτογραφείται και επεξεργάζεται,δεν καταπίνεται σαν υπνωτικό χάπι όπως πριν. Εξαίρεση  αποτελούν μόνο ,μετά την πλήρη εξαέρωση των πασόκων , τα δεξιά πρόβατα που βελάζουν όλη την ήμερα :Σαμαράς σώζει, Σαμαράς λυτρώνει ,Σαμαράς δίνει ψωμί ,μήπως και γλιτώσουν το τομάρι τους.

Είναι δυνατό και μέσα από την πιο έξυπνη εμπνευσμένη και ενεργητικά  εκφρασμένη προπαγάνδα να μεταφυτέψουμε  στις μεγάλες μάζες ενός έθνους τάσεις φιλοδοξίες ,πάθη και σκέψεις που είναι απόλυτα ξένες προς αυτές ,που δεν είναι προϊόν της ιστορίας ,των συνηθειών και των παραδόσεων; Μου Φαίνεται ότι ,όταν το ερώτημα τοποθετείται έτσι ,κάθε λογικός και ευαίσθητος άνθρωπος που δεν έχει ιδέα  για τον τρόπο που αναπτύσσεται η λαϊκή συνείδηση, μπορεί να απαντήσει μόνο αρνητικά. Τελικά ,καμία προπαγάνδα δεν δημιούργησε ποτέ τεχνητά μια πηγή ή μια βάση για τις φιλοδοξίες και τις ιδέες αίνους λαού ,που είναι πάντοτε τα αποτέλεσμα της αυθόρμητης ανάπτυξης τους και των πραγματικών συνθηκών ζωής.

   Τι μπορεί να κάνει τότε η προπαγάνδα; Μπορεί ,γενικά, να εκφράσει  τα ίδια τα ένστικτα του προλεταριάτου με μια νέα ,πιο συγκεκριμένη και πιο κατάλληλη μορφή. Μπορεί μερικές φορές να συντομεύσει και να διευκολύνει το ξύπνημα  της συνείδησης των ίδιων των μαζών. Μπορεί να τις κάνει να συνειδητοποιήσουν το τι είναι ,τι αισθάνονται και τι ήδη επιθυμούν παρορμούνε από τα ένστικτα ,αλλά ποτέ η προπαγάνδα δεν μπορεί να τις κάνει ότι δεν είναι, ούτε να ξυπνήσει μέσα στην καρδιά τους πάθη που είναι ξένα με τη ίδια τους την  ιστορία. Τώρα να συζητήσουμε το ζήτημα αν με την προπαγάνδα είναι δυνατό να αποκτήσει ένας λαός πολιτική συνείδηση. Για πρώτη φορά πρέπει να καθορίσουμε τι είναι πολιτική συνείδηση για τις λαϊκές μάζες. Δίνω έμφαση στη φράση για τις λαϊκές μάζες ,γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι για τις προνομιούχες τάξεις πολιτική συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δικαίωμα για κατάκτηση που είναι εγγυημένο και κατοχυρωμένο ,του εκμεταλλευτή της εργασίας των μαζών και το δικαίωμα να τις κυβερνά ,ώστε να εξασφαλίζει αυτήν την εκμετάλλευση. Αλλά για τις μάζες ,που είναι υποδουλωμένες ,που εξουσιάζονται και αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης σε συνίσταται η πολιτική συνείδηση;

   Αυτή μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από ένα πράγμα  την θεά της εξέγερσης. Αυτή η μάνα αποτελεί την απαραίτητη ιστορική προϋπόθεση για την πραγμάτωση κάθε μια χωριστά και όλων των ελευθέριων. Βλέπουμε ότι  αυτή η φράση, πολιτική συνείδηση μέσα σε όλη την πορεία της ιστορικής εξέλιξης ,κατέχει δυο εντελώς διαφορετικά νοήματα που αντιστοιχούν σε δυο αντιμαχόμενες απόψεις. Από την Σκόπια των προνομιούχων τάξεων ,η πολιτική συνείδηση σημαίνει κατάκτηση ,υποδούλωση κα τον αδιαχώριστο μηχανισμό για αυτή την εκμετάλλευση των μαζών :την δεσποτική κρατική οργάνωση. Από την Σκόπια των μαζών ,έχει το νόημα της καταστροφής του κράτους. Κατά συνέπεια εννοεί πράγματα που είναι διαμετρικά αντίθετα. Τώρα ,είναι απόλυτα  βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί.

   Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λειώνει. Γενικά , η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζωών ,όπως και στον ανθρώπινο κόσμο ,δεν υπάρχει καμιά συνήθεις πιο εξευτελιστική ,πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός που τόσο εκφυλισμένος που κάποτε, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας τους που δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών ,των εκμεταλλευτών και του κράτους.

   Αλλά πρέπει να αναγνωριστεί επίσης ότι από την εποχή του μεσαίωνα ,το κράτος έχει καταστέλλει όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις. Όλες οι αποκαλούμενα επαναστάσεις του παρελθόντος –συμπεριβαλομενης και της γαλλικής επανάστασης παρ΄ όλες τις υπέροχες ιδέες που ενέπνευσαν-δεν υπήρξαν τίποτε άλλο παρά η πάλη ανάμεσα σε αντίπαλες εκμεταλλεύτηκες τάξεις για την αποκλειστική απόλαυση των προνομιών που πρόσφερε το κράτος.

   Το μόνο που εκφράζουν είναι ο αγώνας για την κυριαρχία και την εκμετάλλευσης των μαζών. Και οι μάζες; Αλίμονο !Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι μάζες επέτρεψαν στον εαυτό τους να διαφθαρεί βαθιά και να γίνει απαθής από την καταστρεπτική επίδραση του διεφθαρμένου ,συγκεντρωτικού ,πολιτισμού του κρατισμού.

athens indymedia

“Δεν μας τρομάζει η ιδέα να παραλάβουμε μια χώρα γεμάτη ερείπια. Πάντοτε σε τρώγλες ζούσαμε άλλωστε, θα αντέξουμε για λίγο καιρό ακόμη. Μην ξεχνάτε όμως, ότι οι εργάτες ξέρουμε και να χτίζουμε. Εμείς φτιάξαμε όλα τα παλάτια και τα μέγαρα, εδώ, στην Αμερική και παντού, και θα τα ξαναφτιάξουμε ακόμα πιο όμορφα. Γιατί εμείς θα κληρονομήσουμε τη Γη, μην έχετε καμία αμφιβολία για αυτό. Η αστική τάξη ας γκρεμίσει λοιπόν τον κόσμο της, πριν αποχώρήσει από το προσκήνιο της ιστορίας. Εμείς κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη τη στιγμή ακόμα που σας μιλάω”

Χοσέ Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

Απίστευτη η μανούρα που έπιασε την κοινωνία της υψηλής κυνικής διανόησης,ή αλλιώς της μεταμοντέρνας Μ.Κ(μετά Κωστόπουλου) εικαστικής κορνιζάς,με την περίπτωση των σποτ της αγαπούλας και του ομορφάντρα. Δεν θυμάμαι να είχε γίνει το ίδιο ,όταν γνωστή εταιρία κινητής τηλεφωνίας παρουσίαζε την new age “επανάσταση” της νεολαίας, συνοδευόμενη από μπόλικο χορό σε ένα άδειο δρόμο υπό τους ήχους των νεκραναστημένων ten years after. Εκεί όμως η αισθητική χυδαιότητα ήταν κομμένη στα γούστα των διανοητών και καθόλου δεν ενόχλησε τους νευρώνες το καραστημένο styling και το αδιάφορο κούνια-μπέλα των μουμιοποιημένων νεολαίων/μοντέλων. Η τάση ήταν απολύτως εναρμονισμένη με τον δημιουργημένο κόσμο της ακριβοπληρωμένης παροχής υπηρεσιών που έχει στραφεί ο καπιταλισμός τα τελευταία τριάντα χρόνια ,δημιουργώντας ένα σωρό φούσκες και επαγγέλματα της αρπαχτής. Ποιος ξέρει και τι ξεπούλημα θα έκανε η δισκογραφική εταιρία με το id love to change the world που εντελώς τυχαία το θυμήθηκαν όλα μαζί τα ραδιόφωνα ταυτόχρονα(ψαγμένα και άψαχτα). Ο σκοπός επιτεύχθει. Η “ελεύθερη” αγορά της ιδιωτικοποίησης (ξεπουλήματος)των πάντων μεγαλούργησε ,η εξευρωπαϊσμένη αισθητική σώθηκε και οι οπαδοί της σχολής του Σικάγο, αποσύρθηκαν ικανοποιημένοι στα ρετιρέ των καλών προαστίων.Η κερδοφόρα φούσκα της τηλεφωνικής αποξένωσης βρίσκονταν στο ζενίθ και τίποτα δεν ήταν ικανό να σταματήσει το πάρτι δισεκατομμυρίων που είχε στηθεί.

Ο σλογκανισμός των διαφημίσεων πραγματικά βαράει άσχημα στα νεύρα.Μου είναι αφόρητα τα εύκολα σλόγκαν που καρφώνονται στις συνειδήσεις και αναπαράγονται ακατέργαστα στις καφετέριες. Ακόμα περισσότερο μου βαράνε στα νεύρα οι κραυγές απελπισίας των ευρωλιγούριδων που αρθρογραφούν σε κωλόχαρτα τύπου glifo(τα αφεντικά).Από την βλαχογλαμουριά του σκυλάδικου ,ως την νεογκλαμουριά του “πολυταξιδεμένου” εισοδηματία διανοητή,δεν διανύθηκε καμιά απολύτως απόσταση. Οι οπτικές παραστάσεις άλλαξαν λίγο,οι πελάτες έμειναν οι ίδιοι . Το καλλιτεχνικό ξώβιζο αντικαταστάθηκε από την μπιενάλε στερεοποιημένων ούρων σε διάφανο κουβά,το Λονδίνο μεταφέρθηκε στο Βερολίνο ,οι μπουζουκλερί μετονομάστηκαν σε καλλιτεχνικά studio,τα χασαποσφαγεία έγιναν σε μια νύχτα γαστρονομικές μπουτίκ.

Στο άρθρο της απελπισμένης , με αφορμή την γηπεδική αισθητική του σποτ,αρθρογράφου,είναι φανερή η προσπάθεια στοχοποίησης της νεοελληνικής “υποκουλτούρας”,η οποία κυκλοφορεί στο μυαλό της καθαρά λόγω δικού της φαντασιακού .Άλλη μια ακόμα άστοχη απόπειρα να συνδεθεί η καπιταλιστική κρίση με κάποιου είδους πολιτισμική παρακμή ,θυμίζοντας ακροδεξιές πρακτικές συλλογικής στοχοποίησης. Για την οικονομική κρίση δεν ευθύνεται κανένας πολιτικός ,κανένας τοκογλύφος κανένας καπιταλιστής,κανένα σύστημα,καμιά εξουσία.Φταίει το κακό DNA και η υποκουλτούρα που τρώγεται αναμεταξύ της στα γήπεδα. Φταίμε που τρώμε το κουτόχορτο αμάσητο.Φταίμε και όταν σταματάμε να το τρώμε και ξυπνάμε.Φταίμε όταν διαμαρτυρόμαστε και δεν καθόμαστε σπίτι.Φταίμε όταν ψηφίζουμε ,αλλά και όταν απέχουμε.Φταίμε που δεν μυριστίκαμε εγκαίρως την απάτη ,αλλά όταν το κάναμε καταστρέψαμε την εικόνα της χώρας.Φταίνε και τα τροχαία, φταίει η κακή αισθητική στα χωριά ,φταίει η αγένεια, φταίνε οι τοκογλύφοι,φταίνε  τα αδέσποτα φταίει και η θέση των άστρων. Από τότε που η δημοσιογραφία έγινε μια εξαιρετικά κερδοφόρα μπίζνα ,χάθηκε κάθε επαγγελματική δεοντολογία.

Έχω ξεχάσει πόσες φορές έχω διαβάσει για τις κακές συνήθειες του νεοέλληνα και την ενδοσκόπηση στην οποία πρέπει να προβούμε για να να γίνουμε ανταγωνιστικότεροι.Να αλλάξουμε την ζωή μας εξομολογώντας  τα αμαρτήματα στον  ψυχαναλυτή μαζί με διάφορα άλλα ανόητα,σαν να ζούμε σε μια αυτόνομη κοινωνία ίσων ανθρώπων που αλλάζει τα δεδομένα με ευχολόγια και ευγένειες. Ένα βαρύ κατηγορώ στην ευτελή ,στα δικά της μάτια ,αισθητική ολοκλήρου του “λαουτζίκου “.Ξεκάθαρη η προσπάθεια ενοχοποίησης και υποτίμησης,καμιά προσπάθεια διερεύνησης και αιτιολόγησης. Όμως η ενοχοποίηση πατάει σε ξύλινα πόδια αφού το κατηγορητήριο βασίζεται σε υποπροϊόντα της κυρίαρχης ιδεολογίας – υπερπροβαλόμενες τάσεις και συμπεριφορές ταιριαστές με τα συμφέροντα της καθεστωτικής τάξης-μπολιασμένα με παραδόσεις και ανακυκλώσιμα στερεότυπα ,βγαλμένα μέσα από την ιστορική πορεία της κοινωνίας.Κοινωνία και εξουσία είναι δυο διαφορετικές έννοιες που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, αλλά η σχέση δεν είναι ισοβαρής(τι καλύτερο παράδειγμα απο το σημερινό “δημοκρατικό” κουκλοθέατρο που δεν έχει καθόλου πλάκα). Μια κυρίαρχη ιδεολογία που υπηρετεί στο ακέραιο  και η ίδια της και όσο εναλλακτικά να την ντύσει,δεν μπορεί να κρύψει τον σκοπό  ,που δεν είναι άλλος από το κέρδος. Οι αυτοαποκαλούμενοι εναλλακτικοί, δεν πέσανε από τον ουρανό για να μας ανοίξουν τα μάτια, αλλά διέγνωσαν τα εμπορικά οφέλη στην αγορά, μετά από την αποκαθήλωση του πατριάρχη Κωστόπουλου. Ψιλοάργησαν όμως γιατί οι πελάτες συρρικνώθηκαν δραματικά.

Για την ταμπακιέρα δεν γίνεται ο παραμικρός  λόγος ,σε ολόκληρο το άρθρο.Όλες οι ευθύνες βαραίνουν τους μεν.Απόλυτα λογικό αφού στο μυαλό της όλα μετρώνται βάση της  αστικής αισθητικής και οτιδήποτε ξεφεύγει από το μέτρο μιας ευρωπαϊκής μπιενάλε,βαφτίζεται υποκουλτούρα,λες και οι μπιενάλε δεν είναι εμπορικά πανηγύρια για νεόπλουτα ψώνια.Υποκουλτούρα όμως είναι και οι καραβίδες με σάλτσα ανανά που σερβίρονται σε τέτοιες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Υποκουλτούρα είναι και τα καφέ του Κολωνακίου με τα πανάκριβα made in Indonesia τραπεζοκαθίσματα. Υποκουλτούρα είναι και η σπιταρόνα στην καλή περιοχή. Υποκουλτούρα είναι και τα ψώνια στα πολυκαταστήματα. Υποκουλτούρα είναι και τα υποψιασμένα σήριαλ βουτηγμένα στη μικροαστιλα. Υποκουλτούρα είναι και ολόκληρη η πολιτισμένη ευρώπη που βάσισε την ευμάρεια της στην αποικιοκρατία και την εταιριοκρατία. Ότι γυαλίζει σε αυτό το κόσμο είναι βαμμένο με το αίμα αθώων ιθαγενών και γηγενών ,με τον ιδρώτα των φτωχών που δεν έχουν τα φράγκα για ένα κυριλέ γκουρμέ γεύμα και τη βγάζουν στις καντίνες.

Η καθώς πρέπει δημοσιογράφος δεν σταματάει εδώ. Μεγάλωσε πλέον και θέλει ησυχία ,τάξη, τυπικότητα και αξιοκρατία. Θέλει ένα κόσμο αποστειρωμένο από τις παράταιρες υπάρξεις που ζητιανεύουν  στις πόλεις, αλλοτριωμένο από τα περίεργα κινήματα που χαλάνε την ροή των πραγμάτων. Ένα κόσμο επικοινωνίας μέσα από τεχνολογικές οθόνες αφής,εχθρικό σε οποιονδήποτε δεν μπορεί να τις καταναλώσει. Θέλει αστραφτερή καθαριότητα και τέλειες συνθήκες εργασίας μέσα σε γυάλινα κλιματιζόμενα γραφεία,όπου οι υπάλληλοι θα μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από περιοδικά μόδας. Θέλει μετά τις δέκα να μην ακούγεται τσιμουδιά στις γειτονίες. Ένα νεκροταφείο υπάκουων σκλάβων χωρίς τίποτα το ανθρώπινο.Θέλει ένα κόσμο δυο ταχυτήτων. Τους άξιους από την μια και τους υπηρέτες μη άξιους από την άλλη. Προπάντων θέλει να μη της χαλάσει κανείς το γυαλιστερό όνειρο που ζει, με περιττές διαμαρτυρίες και αγριοφωνάρες. Η προσέλευση στην αγορά πρέπει να είναι ανεμπόδιστη.

Δυστυχώς έπαιξε και έχασε. Οι παρεκκλίσεις της προς το ολιγαρχικό κράτος πνίγονται από τις φωνές των καταπιεσμένων.Οι καταπιεσμένοι έχουν κουραστεί, από την μικροαστική διανόηση με τα δυο ακίνητα κληρονομιά και το εξοχικό στο νησί. Έχουν βαρεθεί ,με όλους αυτούς που το παίζουν αυτοδημιούργητοι διαιωνίζοντας τον μύθο της άλλης Ελλάδας που αναπνέει στη σκιά της διεφθαρμένης τωρινής. Έχουν σιχαθεί ,με τον φασισμό των εναλλακτικών που επιζητούν περισσότερη καταστολή.Θέλουν να φτύσουν κατάμουτρα όλους τους ψωνισμένους με την αξιοκρατία που απαιτούν μισθούς χιλιάδων ευρώ για την πάρτη τους, την ίδια στιγμή που τα 700 ευρώ είναι “πάνω από τις δυνάμεις μας”.

Οι σύγχρονοι χαφιέδες της εξουσίας είναι ντυμένοι επιμελώς ατημέλητα,έχουν πιάσει μικρόφωνα ,ευήλια γραφεία ,όλα σχεδόν τα δημοσιογραφικά πόστα και όταν δεν εισπράττουν ενοίκια, συνωστίζονται στα αεροδρόμιά. Άντε ουστ μπας και αρχίσει να ξεβρομίζει ο τόπος.

του mind the gap