του salata TV
Από το spinanelcuore
Χτες το βράδυ, μπροστά σε μια τράπεζα που καιγόταν με μια απόκοσμη μπλε φλόγα, στεκόταν ένας ηλικιωμένος με τη σημαία στον ώμο και τον έβγαζε φωτογραφίες ο στενότερός του συγγενής. Ίσως να την αναρτήσει πάνω από την τηλεόρασή του, σε φτηνή κορνίζα, με λεζάντα γραμμένη στο χέρι: καιρός να δούμε τις τράπεζες καμένες. Χωρίς να το ξέρει ο κύριος αυτός, υπέγραφε τη διαθήκη θανάτου μιας εικονικής χώρας. Ο κύριος αυτός, που δεν πρόλαβε να ζήσει εθνικά μεγαλεία για να λέει στα εγγόνια του, θα διατηρήσει αυτό το ενθύμιο για να το βλέπουν τα παιδιά του και να λένε: ε, ρε ο παππούς παληκάρι. Τέτοιους λεονταρισμούς μας δίδαξε το θέαμα να εκτιμούμε.
Εισαγωγή του Βασίλη Ραφαηλίδη από το βιβλίο ¨ΜΑΤ οι κρανοφόροι” του Χρήστου Μπρατάκου(πρώην ματατζή)
Ησυχία τάξη και ασφάλεια. Τρεις μαγικές λέξεις που όταν τις προφέρεις φωναχτά λειτουργούν περίπου σαν το “άμπρα κατάμπρα” της “Καμπάλα”.Επειδή όμως κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να τις προφέρει αρκούντως δυνατά τόσο που ο λόγος να γίνει πράξη ως δια μαγείας ,ο κόσμος μας συνεχίζει να είναι ανήσυχος ,άτακτος και ανασφαλής,πράγμα που ως γνωστόν κάνει πάρα πολύ κακό στην υγεία των φιλήσυχων πολιτών,που απεχθάνονται την αταξία και την ανασφάλεια. Και γι αυτό ,οι φιλήσυχοι πολίτες ,πλην των βαρβιτουρικών που εξασφαλίζουν “εσωτερική ηρεμία”,εφεύραν και την αστυνομία που εξασφαλίζει “εξωτερική ηρεμία”. Κατά κάποιον τρόπο η αστυνομία είναι φάρμακο δραστικό και αποτελεσματικό που όμως,όπως όλα τα δρασταία φάρμακα,άλλους ωφελεί κι άλλους βλάπτει,περισσότερο ή λιγότερο, ανάλογα με την ταξική τους τοποθέτηση.
